Të luftosh ekstremizmin e dhunshëm dhe radikalizimin: Angazhimi i Komunitetit, Punësimi, Përkatësia dhe Empatia

Gaia Paradiso

Courrier International këtë javë paraqiti, në faqen e saj të parë, “Anatomina e Terrorit, çfarë i bën njerëzit të bëhen terroristë”, bazuar në një raport të Neë Scientist mbi motivimin e njerëzve për t’u bashkuar me grupet terroriste. Rrënjët e vërteta të ISIS, Al Shabaab, Boko Haram …. – grupet terroriste të zbuluara, mund të gjenden, sipas Marc Sageman, bashkëpunëtor i lartë në Qendrën e Studimit të Terrorizmit të Institutit të Kërkimeve të Politikave të Jashtme, në diçka shumë më të thellë se ideologjike dhe fetare, dhe / ose çrregullime të personalitetit (ai ka intervistuar 172 terroristë xhihadistë në burg dhe ka kryer studime të ndryshme psikologjike – rezultatet janë treguar gjerësisht në librin e tij të vitit 2004, “Understanding Terror Netëorks”, Kuptimi i Rrjeteve Terror).

Çështja për t’u patur kujdes qëndron në nocionin e normalitetit. “Njerëzit që kryejnë akte terroriste zakonisht futen në një rrjet të lidhjeve familjare dhe miqësie, që janë besnik ndaj një grupi të mbyllur, qoftë tribal, kulturor, kombëtar, fetar apo politik” vazhdon Neë Scientist “historikisht, kushtet për vrasjen e të pafajshmëve nga terrorizmi ose gjenocidi kanë ndodhur kur një grup frikësohet nga zhdukja e ndonjë grupi tjetër. Njerëzit e zakonshëm janë të motivuar të “vrasin sipas kategorisë” përmes identitetit të tyre të grupit.

I përkushtuar ndaj karakterit shkaktar, forca shpirtërore e të cilit është më e fortë se forca e tij fizike, mund të jetë një drejtues i fuqishëm (dhe potencialisht shkatërrues) për t’u bashkuar me grupet xhihadiste, duke bashkuar identitetin e tyre individual me atë të grupit. Duke pasur “vlera të shenjta” për të cilat njerëzit janë të gatshëm të vdesin, mund të krijojnë karaktere të ngushta që shohin vetëm një zgjidhje për fatin e jetës së tyre.

Studimet e Vera Mironova, teoriciene e lojës dhe matematikane, duke analizuar sjelljet individuale në mjediset e konfliktit, shpjegon se disa nga arsyet për t’u bashkuar me grupin xhihadist mund të gjenden në pagat e larta, sigurime ushqimore dhe sigurime mjekësore. Në thelb, ata e bëjnë këtë për paratë, jo për të “ngordhur urie”, në vend që të ndjekin një ideologji fetare ose disa “vlera të shenjta”.

Programi i Zhvillimit të Kombeve të Bashkuara në Afrikë sapo publikoi një raport 130-faqësh për luftimin e ekstremizmit të dhunshëm në Afrikë, bazuar në intervista 2-vjeçare me më shumë se 495 rekrutë vullnetarë për organizatat ekstremiste “Udhëtimi drejt Ekstremizmit në Afrikë”: Drejtuesit, Nxitësit dhe the Pikat e Grumbullimit për rekrutim. Studimi zbuloi se forcat primare që nxisin të rinjtë afrikanë drejt ekstremizmit të dhunshëm janë perceptimi i dhunës në shtet, qeverisja e dobët, abuzimi i pushtetit nga aktorët shtetërorë, të gjitha elementet që normalisht rrjedhin në jostabiliteti ekonomik, papunësia, varfëria, margjinalizimi dhe privimi nga popullata, duke nxitur njerëzit që të marrin vendimin për t’u bashkuar me një grup ekstremist.

Rinia e pak paguar është një plagë dramatike e Afrikës. Nëse njerëzit jetojnë nën nivelin e varfërisë, pa ndonjë perspektivë ekonomike dhe / ose krijojnë mënyra për fuqizimin ekonomik, nuk ka asnjë mënyrë për ekstremizmin dhe radikalizmin e dhunshëm, pasi procesi me të cilin një individ ose grup adapton gjithnjë e më shumë politika ekstreme, shoqërore ose fetare dhe aspiratat që hedhin poshtë ose dëmtojnë status quo-n ose minojnë idetë dhe shprehjet bashkëkohore të kombit, mund të përfundojnë. Ata vetëm mund të zgjerohen (dhe për fat të keq – duke çuar në shkatërrimin e mendjes dhe duke ulur aftësinë për të menduar, racionalizuar, diskutuar dhe gjetur zgjidhje të përbashkëta për problemet).

Programet efektive për t’iu përgjigjur ekstremizmit global janë ato që zbatohen nga, për shembull, Organizata Ndërkombëtare për Migracionin, Migracionin e Punës dhe Zhvillimin. Në Afrikën Perëndimore, agjencia e OKB-së që punon prurjet dhe menaxhimin e emigracionit, ka një program mbi ekspertizën e zhvillimit që mbështet komunitetet në zbatimin e iniciativave të deradikalizimit, duke ndihmuar që ish-anëtarët e organizatave ekstremiste të dhunshme të riintegrohen social-ekonomikisht në mesin e shumë fushave tjera kritike, sidomos në trajnimet profesionale dhe teknike.

Duke e analizuar atë nga këndvështrimi im, parandalimi i ekstremizmit vjen me mundësinë e:

  1. Punë / Punësim: koha e investuar dhe e alokuar për një aktivitet gjenerues të të ardhurave ose një shpërblim, punë që kënaq individin dhe njerëzit përreth. Punë me kuptim dhe me ndikim, që mund të prodhojnë rezultate, produkte dhe / ose të lehtësojnë vuajtjet tek njerëzit ose të lehtësojnë jetën e njerëzve (mendoj për inxhinierët, të cilët punojnë për të na ndihmuar, duke ndërtuar transportin, infrastrukturën, urat, aeroplanë dhe rrugë për të na ndihmuar të lëvizim nga një vend në tjetrin, duke arritur miqtë tanë dhe të dashurit tanë).
  2. Angazhimi i komunitetit: puna e rregullt ditore duhet gjithmonë të shoqërohet me një sasi të rregullt kohore për të ndërtuar dhe forcuar lidhjet sociale. Mendoj për qendrat kulturore, muzikën, sportet, klasat e gjuhës, disa aktivitete shtesë që mund t’i lidhin njerëzit së bashku, duke udhëtuar dhe duke kaluar kohë së bashku, për t’i bërë ata pjesë të një komuniteti, diçka më të madhe. Ju jeni një punëtor i mirë, por gjithashtu një qenie njerëzore që meriton përqafime, buzëqeshje, dashuri dhe ndjenjë të përkatësisë në një komunitet, përveç familjes suaj dhe grupeve të mbyllura.
  3. Më shumë ndjeshmëri, dhembshuri dhe më pak frikë dhe dyshim: ndjeshmëria është vërtet e natyrshme, e vërtetë dhe e zakonshme mes afrikanëve (të cilët për fat të keq jo gjithmonë e gjej në Europë, përveç nëse njerëzit i njohin mjaft mirë për t’i ndihmuar, dëgjuar dhe mbështetur). Kjo është esenca e qenieve njerëzore, të cilat, duke filluar nga Rinia e Afrikës si një brez frymëzues, të cilët munden, përmes muzikës dhe një qëndrimi të vërtetë ndaj jetës, të sjellin ndryshimin dhe humanizimin e marrëdhënieve (jo vetëm për ekonominë, kryeqytetet dhe fitimet), por të rrotullohen rreth një mënyre të re për të ndihmuar njëri-tjetrin, për krijimin e sipërmarrjes sociale, shpërndarjen e teknologjisë dhe motivimin e njëri-tjetrit, për të ndarë njohuritë dhe për të ndërtuar biznesin së bashku jo në konkurrencë, por në solidaritet dhe në punën e ekipit.

Nëse nuk arrijmë të dëgjojmë njëri-tjetrin, nuk ka ndjeshmëri, nuk ka diskutime, nuk ka mendje të hapura dhe nuk ka mirëkuptim, është e vështirë të ndryshosh mendimet dhe të mbash një ide që në realitet mund të jetë e gabuar. Kuptimi i dinamikës së një vendi dhe i një komuniteti do të thotë të jesh në gjendje të angazhohesh, ndërveprosh, të dëgjosh, të pranohesh, të mbështetesh. Ashtu si në jetën tonë normale, nganjëherë është e vështirë, por ne duhet të bëjmë përpjekje që të ndodhë.

Këtu unë citoj Nënë Terezën nga Kalkutta, e cila tha se nëse i gjykon njerëzit, nuk ke kohë t’i duash. Empatia është me të vërtetë ajo që na nevojitet. Ne të gjithë jemi pjesë e së njëjtës botë. Koha për Afrikën është tani. Le ta bëjmë të ndodhë. Në paqe./the huffingtonpost/gazetamendimi

Diçka për autoren: Filozofe, pasionante për kulturat, muzikën,sportin dhe paqe; “Unë kërkoj, analizoj, reflektoj dhe shkruaj në mënyrë kritike rreth ngjarjeve botërore, duke u përpjekur të shikoj rreshtin e argjendtë për të transmetuar mesazhe frymëzuese, pozitive dhe mësime të mençura për shoqërinë e sotme dhe për brezat e ardhshëm që vijnë. Aktualisht me qendër në Nairobi, Kenyua-Afrikën Lindore.”

Përktheu: Jonilda Zaimaj

Submit a comment